Home / مقالات / سیکل های بسته آب

سیکل های بسته آب

سیکل بسته

سیکل بسته:

سیکل خنک کننده بسته عبارت است از یک خط جریان حاوی آب(به عنوان سیال خنک کننده) که وظیفه تبادل حرارتی را به عهده دارد. در این سیکل ها معمولا عمل تبخیر صورت نمی گیرد و مقدار آب جبرانی مورد نیاز آن ها ناچیز و یا صفر است. همچنین تماس سیال(آب) با هوا در این سیستم ها بسیار کم است و فلزهایی مانند فولاد، آهن گالوانیزه، مس و آلومینیوم از جمله موادی هستند که در این سیستم ها مشاهده می شوند. معمولا انتقال حرارت در سیکل های بسته بصورت غیرمستقیم رخ می دهد و جهت بالا ماندن بهره وری در انتقال حرارت، سطح مقطع محلی که انتقال حرارت را انجام می دهد باید تمیز باقی بماند. آلیاژهای بکار رفته در سیستم نیز عمدتا شامل لوله ها و مخازن فولادی و سطح مقطع انتقال حرارت از مس و یا فولاد ضد زنگ هستند. فلز آلومینیوم و آهن گالوانیزه نیز از جمله دیگر آلیاژهایست که ممکن است در سیستم بکار برده شود. در برخی موارد، یک مخزن ذخیره آب نیز در سیستم وجود دارد که با فشار اتمسفر و یا تحت فشار کار می کند. این مخازن دارای یک سوپاپ اطمینان گاز هستند که می تواند اکسیژن و سایر گازهای درون سیستم را خارج کند. همچنین پمپ موجود در این مخزن، سیال را در سیستم به گردش در می آورد و سیرکوله می کند. به علت عدم وجود تبخیر و همچنین اضافه شدن آب جبرانی به این سیستم ها، بهینه سازی آب در این سیستم ها به مراتب راحت تر از سیستم های باز است و ماده شیمیایی مورد نیاز برای آن ها نیز بسیار کمتر از سیستم های باز خواهد بود و با یکبار استفاده ماده شیمیایی در سیستم، شرایط سیستم از نظر عدم بروز خوردگی یا رسوب به حالت ایده آل خواهد رسید و در دراز مدت، نیازی به اضافه کردن ماده شیمیایی به این سیستم ها نیست.

موارد ذکر شده تحت عنوان ویژگی های سیکل بسته همواره در سیستم یکسان نیستند(به عنوان مثال عدم تبخیر آب، عدم ورود آب جبرانی، عدم تماس آب با هوا و…) بنابراین روش ها و مواد شیمیایی تریتمنت مورد استفاده می تواند کاملا متفاوت باشد. در زیر لیست برخی از عوامل کلیدی و المان های مهم که می توانند روش تریتمنت و بهینه سازی آب را تحت تاثیر قرار دهند ذکر شده است.

  • هوای در تماس با آب
  • اتلاف و هدررفت آب(کمتر یا بیشتر از 1% از حجم کل آب در ماه)
  • دمای آب(آب سرد شده و آب گرم شده)
  • ویژگی های آب جبرانی(سختی، TDS، مشکلات میکروبی و…)
  • آلیاژهای استفاده شده(مس، آلومینیوم و…)
  • درجه تمیزی در سیستم(سیستم دارای رسوب یا به تازگی تمیز شده)
  • حجم سیستم

هرچه سیستم ها بسته تر باشند و در تبادل کمتری با آب و هوا باشند، کنترل آن ها راحت تر است و می توان با هزینه های کمتری سیستم را کنترل کرد. همچنین در مواردی که سیستم بصورت کاملا بسته نیست، بهتر است با استفاده از یک کنتور، حجم آب اضافه شده به سیستم را محاسبه کرد زیرا حجم آب اضافه شده رابطه مستقیم و مهمی با میزان مصرف ماده دارد.

میزان آب اضافه شده به سیستم و میزان هوای در تماس با آب به عنوان عوامل تعیین کننده در انتخاب تریتمنت مناسب به شمار می آیند. به عنوان مثال اگر میزان آب جبرانی به سیستم بالا باشد، از سیلیکات ها به عنوان تریتمنت استفاده می کنیم زیرا 1-هزینه آن در مقایسه با مولیبدات بسیار کمتر است 2- در غیاب اکسیژن عملکرد خوبی دارد 3- از جمله مواد رشد دهنده موجودات میکروبی محسوب نمی شود 4- اکثر فلزات را در برابر خوردگی محافظت می کند.

و یا به عنوان مثال اگر سیستم دارای ورودی هوا و آب بالایی باشد، بازدارنده های فاز بخار(VCI)[1] گزینه های مناسب هستند. در چنین سیستمی(که تبادل با هوا بالاست) و یا در سیستم هایی که مشکلات میکروبی شدید است، حذف نیتریت باید مورد بررسی قرار گیرد.

 

[1]Vapor phase corrosion inhibitor

پاسخی دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>